Ik kom ook weleens te laat. Dan zet ik mijn kraag omhoog, kijk ikniemand aan en doe ik net of ik onzichtbaar ben. Zo onopvallend mogelijk beweeg ik mij soepeltjes door de zaal, op zoek naar een vrij plekje. Ik voel me een soort ninja, die op de achtergrond, nauwelijks zichtbaar, door de zaal loopt. Waarschijnlijk ziet het er minder opvallend uit dan ik denk en zien anderen vooral dat ik nogal raar om me heen kijk. Anderen komen te laat met de subtiliteit van een luchtsirene. Ze doen de deur opvallend hard achter zich dicht, zwaaien naar hun vriendinnen en fluisteren een groet die de hele zaal kan horen. Als ze er zeker van zijn dat iedereen naar ze kijkt, komen ze als een televisiepresentator de trap aflopen, op zoek naar een plaats waar ten minste tien anderen voor moeten opschuiven. Als ze eenmaal zitten, wordt luidruchtig de tas uitgepakt en gaan ze aan het beeldscherm van hun telefoon roeren. Mensen die zo van mij verschillen, daar word ik blij van.

En dat terwijl het helemaal niet het seizoen is voor aardbeien...

Als de supermarkt beheerd zou worden door een telefoonmaatschappij, dan zou ik me moeten melden bij de balie van de klantenservice. Er zouden ten minste vier mensen voor me staan en als ik dan aan de beurt was, zou de mevrouw van de klantenservice mij doorsturen naar de afdeling vers. Bij de afdeling vers zou ik mijn verhaal uitleggen, maar ze zouden het niet snappen. ‘Maar meneer, in een doosje eieren kúnnen helemaal geen aardbeien zitten, wij verkopen helemaal geen aardbeien in eierdozen. Ik kan u niet verder helpen.’ Ik zou teruglopen naar de servicebalie, wachten op de zes man voor mij, uitleggen dat ze mij niet konden helpen bij de versafdeling en de servicebalie zou me opnieuw doorsturen naar de versafdeling. Hier doe ik mijn verhaal opnieuw, maar probeer ik duidelijker uit te leggen dat ik graag een doosje eieren met eieren zou willen. De versafdeling zou het even moeten overleggen, mijn klantnummer moeten noteren, vragen hoe lang en vaak ik winkel bij deze supermarkt en mij uiteindelijk een coupon geven zodat ik zeven werkdagen later mijn aardbeien kan inruilen voor eieren. Misschien moeten supermarktketens klantenservices voor telefoonmaatschappijen gaan beheren.

Wat is jouw naarste ervaring met een klantenservice?

Natuurlijk ligt het niet zo simpel. Als in het wilde weg om je heen praten zou helpen, zouden psychiaters werkloos zijn en vriendinnenclubjes een heleboel problemen oplossen. Daarnaast zijn de mensen die het hardst iemand nodig lijken te hebben de mensen die door de stad lopen met een plastic tas terwijl ze gesprekken voeren met de aardappel in hun linkerhand. Praten is ontzettend belangrijk als eerste stap. Op het moment dat er dingen zijn die je je begint af te vragen, waar je mee zit of waar je hulp bij zou willen is praten het belangrijkste dat er is. Op het moment dat je zo iemand nodig hebt, kun je het nummer bellen dat links op deze website staat (0800-6438435). Ik beloof je, er zijn geen sofa’s, geen eindeloze boekenkasten, maar gewoon mensen die precies weten hoe ze met jou moeten praten.

Binnen een vriendschap kan het altijd voorkomen: je maakt je zorgen over een vriend. Door het kijken van veel films en series heb ik het idee dat in Amerika vrienden vaak kiezen voor een interventie. Een interventie betekent letterlijk een onderbreking, ingrijpen in het leven van iemand anders. Zoals het in de films gaat, komt degene waar mensen bezorgd over zijn binnen en ziet dan al zijn vrienden zitten. Een van zijn vrienden legt vervolgens uit waar ze zich met z’n allen zorgen om maken.

Ik heb het nog nooit gedaan en het lijkt me erg confronterend. Misschien raak je op die manier je vriendschap wel kwijt. Aan de andere kant: als je niets doet om je vrienden te helpen, wat is die vriendschap dan waard? Wanneer je het idee hebt dat je vrienden zich anders gedragen, dat het niet zo goed met ze gaat als eerst en je kunt minder goed met ze praten en je wilt een subtielere manier om ze te helpen dan een echte interventie, kijk dan eens verder op onze website. Er staat ook een nummer dat je kunt bellen als je je zorgen maakt over hoe het gaat met je vrienden.

Het vriest namelijk in Friesland (als je het zo leest, snap je de gekte helemaal niet). Dan maakt het niet uit dat de NS twee mailtjes per dag stuurt dat er geen treinen rijden. Dat valt mij op. Er rijden normaal ook heel veel treinen niet en de treinen zijn iedere dag overvol in de spits, dus als de NS mailtjes gaat sturen is er heel veel aan de hand. Ook vergeten we massaal dat onze economie op instorten staat, want we kunnen schaatsen. Of, nog veel erger: we kunnen kijken naar schaatsende Friezen.

Ik zal bekennen, ik vind het hartstikke leuk. Ik heb er zin in, laat maar komen die gekte. Met deze temperaturen houden we vanzelf het hoofd koel. Als ik geluk heb, dan kan ik de elfstedentocht nog meemaken ook. Ik ben onderweg!

Volgens mij voel je je dan zo

 Een schrijfster in Hollywood beschreef eens hoe niemand om haar heen gelukkig was. Ze was omringd met mensen die hun droom hadden waargemaakt, maar diep ongelukkig waren. Die mensen wisten zeker dat ze gelukkig zouden zijn als ze beroemd zouden worden, maar nu ze daadwerkelijk beroemd waren, viel het ontzettend tegen. De schrijfster beschreef hoe het niet de omstandigheden waren waardoor de mensen gelukkig werden, maar het uitkomen van hun wens: op het moment dat ze kregen waar ze altijd naar op zoek waren, kwamen ze erachter dat geluk niet zit in het vervullen van je diepste wens. Het zijn de mensen die hun dromen najagen en genieten van de weg ernaartoe die uiteindelijk het gelukkigst zijn.

We moeten het niet meer ‘stoppen met roken’ noemen maar ‘stoppen met meuren’.

Als ik dit stukje tekst nu teruglees, moet ik zachtjes lachen. ‘Hehehe’. Dat stemmetje in mijn hoofd is er namelijk weer… ‘Nog eentje dan, de aller laatste sigaret en dan ga je echt stoppen.’

NEE!

Voor de wilde fantasieën en spookverhalen is het misschien jammer, maar de meeste mensen met een psychose voldoen niet aan dat spectaculaire beeld. Er gebeurt van alles in hun hoofd en als je het hardop uitspreekt of voorleest klinkt het wel raar, maar het zal het nieuws niet halen. Voor mensen die ervan horen, kan een psychose heel vreemd overkomen. Misschien lijken de mensen wel gek. Totdat je echte vragen gaat stellen. Vragen over de mensen achter de psychose. Dan kom je erachter dat die mensen niet gek zijn. Wij wisten dat allang. Daarom kun je je vragen ook aan ons stellen.

“Wil je me vergeven?”.