“Wij hebben besloten dat u medicatie moet gebruiken, dit zal een positief effect hebben op uw herstel”.
Dit zullen vele mensen te horen krijgen nadat de psychiater zijn diagnose heeft gesteld en met zijn pillen begint te zwaaien.
Velen zullen dan ook meteen schrikken: “Medicatie? Waarom? En nu? O jee, ga ik nu veranderen, lichamelijk, geestelijk? Ben ik dan nog wel mezelf? Ben ik nu gek?”
Veel mensen zitten helemaal niet op medicatie te wachten, omdat ze denken het zelf wel te kunnen. Het is moeilijk aan te tonen of medicatie voor iedereen even goed werkt. Niet iedereen is gebaat bij een paracetamol, antipsychotica, antidepressiva of welke medicatie dan ook.
Ik persoonlijk neem na een avondje stappen standaard een paracetamol met drie grote glazen water om een kater te voorkomen. Of dit werkelijk hierdoor komt, is de vraag, maar voor mijn gevoel werkt het.
Voor velen is het beginnen aan medicatie ‘het begin van het einde’, ‘nu kan ik niet meer terug’. Dit terwijl voor anderen het juist een nieuwe start is, een periode van rust. Nu valt alles even op zijn plek, zijn ze minder gevoelig voor prikkels en is dit het begin van herstel. Waar zit hier nu het addertje onder het gras? Waarom hebben mensen moeite met medicatie? Ik denk dat daar meerdere antwoorden op zijn, maar dat vooral bij antipsychotica de bijwerkingen een grote rol spelen. Gewichtstoename, afwezigheid, moeilijker praten, vermoeidheid, vlak gevoel. Ik kan mij goed voorstellen dat niet iedereen hierop zit te wachten.
Mijn vraag is dan: “Zijn deze bijverschijnselen het dan niet waard als de oorspronkelijke klachten als sneeuw voor de zon verdwijnen?”. Uiteindelijk blijft het een persoonlijke kwestie. Hoe ga je ermee om? Geef je het een eerlijke kans of geloof je er gewoonweg niet in en los je het op een andere manier op? Ben je ‘gezond’ genoeg te oordelen of je medicatie nodig hebt? Ben je gezond genoeg hier antwoord op te geven? Hele moeilijke kwesties die deze keuze allemaal sterk kunnen beïnvloeden.