Wie goed doet, goed ontmoet.

Waarom weten we zo goed wat het beste is voor de ander en daar zo druk mee zijn dat we vergeten wat we zelf nodig hebben? Alle zelfhulpboeken die we anderen cadeau doen tegenwoordig, lezen we daar zelf dan ook in? Ik niet, omdat ik dan geconfronteerd word met alle dingen die ik fout doe en waar ik aan moet werken. Daar heb ik helemaal geen zin in! Ik denk dat veel mensen goed weten wat goed is voor zichzelf. Het uiteindelijke ‘doen’ is een heel ander en nieuw hoofdstuk. Ik weet ook dat vroeg naar bed gaan, gezond eten, niet roken, veel sporten, lezen, reizen en rusten goed voor me is. Als we dit zouden doen, dan komt alles wel goed. Ten minste, dat zegt mijn interne criticus. Hoe komt het dan toch dat ik vaak niet naar mijn interne criticus luister, eigenwijs ben en juist net dat ene doe wat ‘slecht’ voor mij is? Is dit niet omdat we willen leven, willen voelen, aangaan, de adrenaline door onze aderen willen voelen stromen en er wat van willen maken?
Of is het een zwakte… Heeft het te maken met dat men tegenwoordig door alle mogelijkheden, prikkels en kansen de ‘verleidingen’ niet kunnen weerstaan? WAAROM!?