Ken je dat gevoel? Dat je je afvraagt of je de enige bent? Dat je vermoedt dat niemand anders weleens naar liedjes van K3 luistert omdat het ook gewoon vrolijke liedjes zijn. Of dat je denkt dat je de enige bent die een favoriete spiegel heeft, omdat je ogen er daarin zo goed uitzien. Dat je eerst goed om je heen kijkt voordat je dat kietelende stukje uit je neus haalt, maar het leuk vindt om te zien hoe anderen niet doorhebben dat jij kijkt. Hoe het voor jou moeilijk is om Franse woordjes te leren, maar elke reclame op tv kun je moeiteloos opdreunen.

Meestal is het antwoord op die vraag: je bent niet de enige. Nou ja, er is een Amsterdammer die in zijn onderbroek op rolschaatsen over de Dam rijdt. Ik denk dat hij wel echt de enige is. Voor alle gekke dingen die we van onszelf denken, denkt bijna iedereen hetzelfde. We houden dat met z’n allen het liefste geheim, omdat we bang zijn dat anderen ons misschien raar zouden vinden. Aan de andere kant, als iemand tegen mij hardop zou zeggen met welke vinger hij het liefst in zijn neus peutert en hoe dat dan in z’n werk gaat, zou ik dat inderdaad raar vinden. De meeste geheimen die we proberen voor onszelf te houden, delen we ongemerkt met een heleboel mensen. Af en toe kan het goed zijn om dat te horen van anderen, dat zij ook rare dingetjes hebben. Ik ruik bijvoorbeeld de hele dag aan mijn handen en nu ik dat opschrijf, moet ik er nog stiekemer over doen. Ken je dat gevoel?