Ik ben zelf net gestopt met roken en het gaat me tot nu toe goed af. Ik voel me fitter, heb meer lucht en ik stink niet meer uit mijn bek. Als ik had geweten dat ik zo had gestonken, was ik veel eerder gestopt. Vanmorgen in de trein bijvoorbeeld. Ik lees lekker mijn krantje, kijk nog even naar buiten en ben erg blij dat het eerder licht wordt. Deze gedachte wordt al snel verstoord door iemand die naast mij komt zitten. Ik ruik ten eerste meteen dat het een roker is. Vooral als hij begint te gapen en die lucht mijn kant opkomt… GADVERDAMME! Toen ik zelf rookte, had ik nooit door dat mijn gaapjes zo ontzettend stonken. Ik moet zeggen dat dit voor mij de grootste stimulans is om niet meer te roken. Natuurlijk weet ik dat het gezonder en beter voor me is, maar die stank! Als iemand mij daar eerder op had gewezen, was ik echt eerder gestopt. Het is inmiddels een rare gedachte dat ik ooit bij de rookpaal heb gestaan, vlak voordat ik de trein in stapte, ‘nog één peukie.’ Vanmorgen zag ik ze weer staan hoor, mijn oude vrienden bij de rookpaal, in de vrieskou… Wat ging er al die jaren fout? Het is net alsof iemand mij wakker heeft geschud en dat ik het ineens begrijp.
Schuif alle clichés van ‘stoppen met roken’ maar opzij, die hebben in veel gevallen geen zin. Je moet het gewoon ‘DOEN’, zonder excuses, niet over nadenken en jezelf niet zo straffen door elke minuut tegen jezelf te schreeuwen: ‘IK ZAL NOOIT MEER ROKEN, WHEEEHEEE!’

We moeten het niet meer ‘stoppen met roken’ noemen maar ‘stoppen met meuren’.

Als ik dit stukje tekst nu teruglees, moet ik zachtjes lachen. ‘Hehehe’. Dat stemmetje in mijn hoofd is er namelijk weer… ‘Nog eentje dan, de aller laatste sigaret en dan ga je echt stoppen.’

NEE!