Ken je dat gevoel? Dat je halverwege een ruzie bent en beseft dat je eigenlijk ongelijk hebt? En dan toch doorgaan he, want nu terugkrabbelen is verliezen. Later voelt dat nooit zo goed als in het moment zelf. Er zijn vaak van die momenten waarvan je best weet dat het onverstandig is wat je gaat doen, maar om het daarom nou niet te doen is ook weer zo overdreven. Ik herinner me een ruzie met mijn vader, die natuurlijk gewoon gelijk had. Ik wist niks beters dan weg te lopen. Nou ja, dat klinkt alsof ik een plan had. Ik liep de deur uit en richting het station (ik kon ook niet echt ergens anders heen). Halverwege bedacht ik me dat het best koud was, zonder jas. Ik had geen portemonnee bij me om een treinkaartje te kopen en bovendien geen geld.

Ook was mijn vliegende auto naar de garage, dat schijnt een uitstekende vervanging voor de trein te zijn.

Ook was mijn vliegende auto naar de garage, dat schijnt een uitstekende vervanging voor de trein te zijn.

En toch duurde het een tijdje voordat ik terug naar huis liep. Ik heb even doelloos door de buurt gelopen en bedacht hoe ik mijn actie zou uitleggen, zodat het toch nog een zinnige actie was. Intussen kreeg ik het alleen maar kouder en toen ik richting huis liep, wilde ik alleen maar dat ik mijn ongelijk had toegegeven. Af en toe is een rondje lopen best goed voor je zelfkennis.